Το τέλος της Αριστεράς

Το ερώτημα που πλανάται μετά την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από τον προεδρικό θώκο του Σύριζα εστιάζεται στο «τέλος της μεταπολιτευτικής αριστεράς»…

Είχαμε, δηλαδή, αριστερά στη μεταπολίτευση και δεν το ξέραμε;

Οι ταμπέλες που χαρακτηρίζουν ορισμένοι τα κόμματα είναι, πλέον, ξεπερασμένες. Δεν υπάρχει αριστερά, δεξιά ή κέντρο. Ούτε καν οι ταμπέλες της ακροδεξιάς και ακροαριστεράς. Δουλειά των κομμάτων είναι να βρίσκουν χώρο σε ομάδες ανθρώπων και να τον αξιοποιούν, με πρωταρχικό στόχο τη συλλογή ψήφων.

Η Νίκη, επί παραδείγματι, βρήκε κενό στον εκκλησιαστικό χώρο και το εκμεταλλεύτηκε. Οι Σπαρτιάτες, από την άλλη, κατάφεραν να επιτύχουν τη σύνδεση με μια μερίδα ανθρώπων, που δεν την ικανοποιεί το σύστημα και το οποίο θέλουν να καταρρεύσει.

Το ίδιο συνέβη και στην περίπτωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, που εκμεταλλεύτηκε την κατακόρυφη πτώση του Σύριζα αλλά και την έξοδο από τη Βουλή του Γιάνη Βαρουφάκη, που δεν έπεισε.

Και για να επιστρέψω στο αρχικό ερώτημα, δηλαδή «αν ήρθε το τέλος της Αριστεράς»: Δεν ήρθε το τέλος διότι πολύ απλά, δεν υπήρχε αρχή… Η διακυβέρνηση του Σύριζα από το 2015 έως και το 2019 δεν εμπεριείχε ούτε καν ψήγματα αριστερής εικόνας.    

Η φλόγα του Σύριζα, κοντολογίς, μπορεί να σβήσει ή ν’ αναζωπυρώσει τα επόμενα χρόνια, εν τούτοις, το σίγουρο είναι ότι δεν θα πρόκειται για ένα αριστερό κόμμα. Η συντριπτική πλειονότητα των κομμάτων δεν έχουν, πλέον, τέτοιες ταμπέλες.

Διότι, ο πρόεδρος κάθε κόμματος και τα στελέχη του λειτουργούν ως τεχνοκράτες. Ο πρώτος, μάλιστα, ως CEO πολυεθνικής κατηγορίας, ο οποίος προσπαθεί να ανακαλύψει τον τρόπο με τον οποίο θα προσεγγίσει νέους πελάτες – ψηφοφόρους…